Με μεγάλη επιτυχία συνεχίζεται το ιταλικό ''Dancing with the stars'' που μεταδίδεται κάθε Σάββατο βράδυ ζωντανά απ'το RAIUNO. Tόσο ο Christian Panucci, όσο και ο Paolo Rossi παραμένουν στον διαγωνισμό. Ο Panucci έχει ξεχωρίσει τόσο για τις χορευτικές του ικανότητες, όσο και για τον ερωτισμό τον οποίο βγάζει στους χoρούς του με την χορογράφο του Ανιέζε Τζουνκούρε. Ενώ απ΄την άλλη η εικόνα του -πλέον συμπαθή- ποδοσφαιρικού ήρωα του 1982 για την Ιταλία, του Paolo Rossi, συμπληρώνεται με το προφίλ του οικογενειάρχη που βγάζει στο show.
Γιατί να μή το χαρώ; Θα το χαρώ. 2300 επισκέψεις αυτόν τον μήνα στο μπλογκ και νέο ρεκόρ! Τί καλύτερο από μια κομματάρα των ημερών; Η ισπανική εκδοχή του ''On the floor'', της νούμερο ένα επιτυχίας της Jennifer Lopez, λέγεται ''Ven a bailar''!
Επανέρχομαι με ανάρτηση για τον Halit Ergenc, αναρτώντας την συνέντευξη που έδωσε στην τηλεόραση της ΝΕΤ και την εκπομπή της Μάγιας Τσόκλη ''Ταξιδεύοντας''. Μιλάει για τη σειρά που συμμετέχει, τον ''Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή'' και τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει αυτή στην τουρκική κοινή γνωμή. Να υπενθυμίσω ότι πιο κάτω έχω κάνει ανάρτηση με το πρώτο επεισόδιο της σειράς με αγγλικούς υπότιτλους για όσους θέλουν να πάρουν μια ιδέα για αυτό που συζητείται τόσο έντονα στα τηλεοπτικά πράγματα της Τουρκίας.
Εδώ και κάποιες μέρες έχω δει τον πρώτο κύκλο της σειράς ''Mad Men'' και νομίζω πως επιβάλλεται να γίνει ανάρτηση για αυτή τη σειρά που εδώ και 4 χρόνια κερδίζει μονίμως τη ''Χρυσή Σφαίρα'' καλύτερης σειράς. Φυσικά ΔΙΚΑΙΩΤΑΤΑ (τουλάχιστον μέχρι τον πρώτο κύκλο που έχω δει) για ένα τηλεοπτικό επίτευγμα που ξεχωρίζει σαν την μύγα μες στο γάλα.
Διαβάστε τα γραφθέντα ακούγοντας το μουσικό θέμα της σειράς.
Το κείμενο που ακολουθεί και μέχρι τις αναφορές μου από άλλα sites και blogs είναι δικό μου και είναι επηρεασμένο από πολλές απόψεις που διάβασα στο μπλογκ http://darkustv.blogspot.com, το καλύτερο ελληνικό ιστολόγιο για τον κόσμο της αμερικανικής τηλέορασης.
Το ''Μad Men'' είναι ύμνος στην αισθητική της εικόνας. Κάθε πλάνο είναι ένα κάδρο, είναι ένας πίνακας ζωγραφικής. Η πνιγηρά δοσμένη ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ΄60 είναι εδώ. Για να μας θυμίσει. Για να μας συνδέσει με το παρελθόν. Ο Don Draper ένας άντρας που αναγεννιέται απ΄τις στάχτες του. Μοιάζει να είναι ένας άνθρωπος παγιδευμένος σε λάθος εποχή. Είναι καλός; Είναι κακός; Θα τον έλεγες συμπαθή ή δολοφόνο ανθρώπινων συναισθημάτων; Μήπως είναι αυτό που θα 'θελε κατά βάθος κάθε άντρας να είναι; Αγαπάει; Μισεί; Είναι μπερδεμένος; Ξέρει τί κάνει ή δεν τον νοιάζει απλά; Το παιδί μια πόρνης που έζησε μαρτυρική ζωή μαζί με την θετή του οικογένεια, είναι πια το αυτοδημιούργητο κυρίαρχο μυαλό μια διαφημιστικής εταιρείας Sterling Cooper.
Το ''Μad Men'' είναι ηθογραφία εποχής. Το ''Mad Men'' είναι απεγνωσμένα βλέμματα ανθρώπων σε καταστάσεις που δεν επεδίωξαν ποτέ. Το ''Mad Men'' είναι στυγνή απεικόνιση της δεκαετιας του ΄60. Το ''Mad Men'' είναι μιας κοινωνία υπό διαμόρφωση, πλημμυρισμένη με ''ετικέτες'' που το μόνο που καταφέρνουν είναι να γεμίζουν με δυστυχία τα μέλη της. Απ'το πιο έντεχνα σενάρια που έχω δει στη ζωή μου. Δε σου δίνει τίποτα στο πιάτο. Και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο δύσκολο στη παρακολούθηση από το ευρύ κοινό. Ένα σενάριο που μοιάζει να είναι ανύπαρκτο, αλλά δε σε νοιάζει καθόλου, αφού τα αψεγάδιαστα πλάνα σε μεταφέρουν πραγματικά 50 χρονιά πίσω.
Το ''Μad Men'' είναι η σιωπή που τα λέει όλα. Αυτές οι βουβές σκηνές των ηθοποιών, με τα χαμένα-απεγνωσμένα βλέμματα στο άπειρο μοιάζουν με ολόκληρες εκθέσεις ιδεών, δίχως να χρειαστεί να χυθεί ούτε στάλα μελάνι για να τις περιγράψει. Kennedy vs Nixon, όπως λέμε Don Draper vs Pete Campbell. O αυτοδημιουργήτος απέναντι στο παιδάκι που κατάγεται από τζάκι. Ποιός θα κυβερνήσει ή αλλιώς ποιός θα πάρει τα ηνία της εταιρείας; Υπερισχύει ο ικανός ή αυτός που έχει από πίσω του τις πιο δυνατές ''πλάτες''; Ερωτήματα την απάντηση των οποίων γνωρίζουμε με μια απλή ματιά στις κοινωνικές αξίες του σήμερα και στους ανθρώπους που κατέχουν θέσεις εξουσίας. Η δεκαετία του 60. Η δεκαετία στην οποία γεννιέται ο υπερκαταναλωτισμός και αρχίζει να παίρνει σιγά σιγά την μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Διαφήμιση, επιχειρήσεις, media και πολιτική αλληλοδιαπλέκονται μαεστρικά.
''Η σειρά δείχνει πως στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή, παρά τον τεχνολογική πρόοδο, καλλιεργήθηκε η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και η εσωστρέφια, καθώς και πως διάφορες κοινωνικές νόρμες απέκτησαν δομή και πως διατηρούνται μέχρι και σήμερα, από το κάπνισμα και τη θρησκεία μέχρι τη γυναικεία χειραφέτηση και το κέρατο.''
(...)
Συμπεριφορικά δεν έχει καμία σχέση με το ρεαλισμό του Wire ... ο καθωσπρεπισμός, η σεμνοτυφία, ο πόλεμος (Βιετνάμ), η στροφή των Αμερικάνων στους Δημοκρατικούς, ο Τζέι Εφ Κέι, οι τρόποι κοινωνικής συμβίωσης των (ανώτερων) στρωμάτων, φίσκα στα ταμπού (που ακόμα κι αυτά δεν ποολυήξεραν πως να τα διαχειριστούν), στην υποκρισία και στην τρομερή προσήλωση σε αυτό που υποτίθεται ότι θα 'πρεπε κανείς να είναι όσο και η άγνοια του τι είναι πραγματικά δίνονται υπέροχα. Πρωταγωνιστής είναι το ταξίδι στο χρόνο και σημαντικότερος στόχος του Weiner να μας μεταφέρει τη ζωή σ' αυτήν την εποχή από τα μάτια των μεγαλοαστών σε όλες της τις διαστάσεις.''
''H σειρά αυτή σου δείχνει έναν κόσμο που νόμιζες ότι δεν υπάρχει. Τότε οι άντρες ήταν όλοι καλοντυμένοι, τα κοστούμια ραμμένα στα μέτρα σου, οι γυναίκες δεν σου μίλαγαν αν δεν του απεύθυνες τον λόγο και το τσιγάρο ακόμα ήταν cool. Το καλό ουίσκι το έπινε ο άντρας σα νερό, και απολάμβανε τη ζωή χωρίς να κολλάει μπροστά στην τηλεόραση (γιατί δεν είχε τίποτα η τηλεόραση). Τα 60ς ήταν cool. Αλλά ταυτόχρονα ήταν και μια σκοτεινή περίοδος για τις γυναίκες, οι οποίες είχαν τη θέση της υπηρέτριας και υπέφεραν στο σπίτι (από τη βαρεμάρα, τις δουλειές και τις ερωμένες του άντρα τους) και στη δουλειά (από τη σεξουαλική παρενόχληση -που δεν υπήρχε ως concept, τότε ήταν απλά άλλη μια μέρα στο γραφείο). Πράγμα που καθόλου δεν απασχολούσε τον Ντον Ντρέιπερ.''
''H σειρά ... δεν εξωραϊζει την εποχή που περιγράφει. Πίσω από την πλαστική όψη του μεγάλου σπιτιού στα περίχωρα με την ευτυχισμένη (ξανθιά) σύζυγο και τα 2 παιδιά δείχνει και την ερωμένη, τα ψέματα, τις προδοσίες, τη διαφθορά και τις κόντρες. Τα συστατικά της ιδανικής σαπουνόπερας, απλά με ένα πολύ καλαίσθητο vintage περιτύλιγμα.''
Στο site www.cinetv.gr και στο άρθρο ''Ματιά στο αμερικανικό όνειρο'', γράφονται για το ''Mad Men'' τα παρακάτω.
''Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, λόγω της βιομηχανικής επανάστασης, οι νέοι ηλικίας 14-25 πλημμύρισαν τις μεγάλες πόλεις με την ελπίδα να βρουν δουλειά. Έτσι γέμισε ο τόπος μικρούς, νέους και άβγαλτους στην μεγάλη πόλη που δεν ανήκαν ούτε στον αγρό, ούτε στο τσιμέντο.
Ήταν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όπου οι Αμερικάνοι της μεσαίας τάξης άρχισαν να αποδέχονται την ιδέα ενός κοινωνικού συστήματος που διακατέχεται από άντρες που βρίσκονται μεταξύ δύο κοινωνικών τάξεων (social liminality) και κυνηγάνε την μεγάλη ευκαιρία (Halttunen). Αυτή η κατάσταση μεταξύ των δύο τάξεων επέφερε μια παρακμή της κοινωνικής ηθικής.
Η φίλη μου Halttunen δίνει τρεις λόγους για αυτή την παρακμή:
• Πρώτον, οι μπουρζουά Αμερικανοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η κοινωνική τους δομή δεν υποστήριζε πια τον «καθημερινό άντρα» ως εκείνον με τις περισσότερες ευκαιρίες επιτυχίας. Αυτή τους η συνειδητοποίηση, ενισχύθηκε από την πεποίθηση ότι οι ανώτερες τάξεις της Αμερικανικής κοινωνίας είχαν ξεκινήσει να κλείνουν (σπίρτα οι Αμερικάνοι).
• Δεύτερον, η πίστη τους σε ένα οργανωμένο σύμπαν που προεδρεύει ένας καλοκάγαθος θεός ο οποίος παρακολουθεί τις πράξεις των ανθρώπων και ανταμείβει την ασκητική πειθαρχεία, ήταν υπό αμφισβήτηση λόγω του Δαρβινισμού και του επιστημονικού νατουραλισμού που άνθιζε εκείνη την εποχή. • Ο τρίτος λόγος ήταν η σταδιακή αντικατάσταση ενός επιχειρηματικού μοντέλου επιτυχίας από το επικρατέστερο μοντέλο του λευκού κολάρου. Αυτό το μοντέλο των executives, καθώς και ο αγώνας για την επιτυχία του Αμερικανικού Ονείρου με τα μέσα ενός «Κουρελιάρη» είναι εμφανή στην τηλεοπτική σειρά Mad Men που ασχολείται με την Αμερικανική κοινωνία και κουλτούρα της δεκαετίας του ’60, όπου, όπως αναφέρει η Alessandra Stanley, υπογραμμίζεται το κάπνισμα, το ποτό, ο σεξισμός, η μοιχεία, η ομοφοβία, ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός και μια παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για το περιβάλλον.
Ο Don είναι η προσωποποίηση του Αμερικανικού Ονείρου της επιτυχίας με μια όμορφη σύζυγο στο σπίτι του στα προάστια (η οποία είναι απλά σύμβολο του status και του πλούτου του) και τρία παιδιά. Ταυτόχρονα όμως, είναι και η προσωποποίηση του κατακερματισμού του ανθρώπου. Η μυστικότητα του και η ανικανότητα του να παραμείνει σε μια εταιρεία με ένα σταθερό συμβόλαιο δείχνει την αστάθεια και την ρευστότητα της Αμερικανικής κοινωνίας, καθώς και την διάσπαση της ανθρώπινης ψυχής στο βωμό της επιχείρησης και της οικονομικής επιτυχίας.
(...)
...επίσης βλέπουμε έναν κόσμο να κατέχεται από άντρες. Η γραμμή διαχωρισμού των δύο σφαιρών λειτουργίας των δύο φύλων είναι καθαρή: οι γυναίκες στον οικιακό χώρο και οι άντρες στον δημόσιο. Οι γυναίκες που δουλεύουν ως γραμματείς στα γραφεία της εταιρείας αποτελούν σεξουαλική πρόκληση για τα στελέχη, ενώ στο σπίτι, οι νοικοκυρές αντιμετωπίζουν μοναξιά και μια αίσθηση ματαιότητας της ύπαρξης. Ο Tim Goodman περιγράφει αυτή την κατάσταση πολύ καλύτερα από μένα ως εξής: «οι γυναίκες στα γραφεία της γραμματείας αποκρούουν σεξουαλικές προτάσεις και ψάχνουν για ευκαιρίες καριέρας. Στο σπίτι, οι σύζυγοι βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα εσωτερικό κενό, και τα παιδιά τους πλοηγούν σε συνθήκες διαβίωσης που τώρα θα φαίνονταν επισφαλείς». ''
Το παρακάτω απόσπασμα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Κ" της "Καθημερινής", την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010.
'' Είναι χιλιογραμμένα, τρία χρόνια τώρα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του “Mad Men”, που συνεχίζουν να κάνουν τόση εντύπωση: Η τέλεια απεικόνιση της ατμόσφαιρας των ‘60s, τα τσιγάρα, το αψεγάδιαστο ντύσιμο, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, η νέα ηθική που σχηματίζεται μετά τον Μακαρθισμό και στο απώγειο του Ψυχρού Πολέμου. Εκεί που κάποτε έλεγες “ντυμένος σε στυλ εποχής Κένεντι” ή “ένα γραφείο ‘60s”, τώρα πια μιλάς για “ρούχα και έπιπλα Mad Men”. H ματιά του Μάθιου Γουάινερ στην Λεωφόρο Μάντισον των αρχών της δεκαετίας του ‘60 και στις πρακτικές των διαφημιστικών γραφείων της εποχής και των στελεχών τους είναι τόσο τελειοθηρική, τόσο φετιχιστική, που κανείς δεν μπορεί να την πει νοσταλγική. Έγκυοι καπνίζουν αρειμανίως, οι μαύροι περιορίζονται σε θέσεις αχθοφόρων και χειριστών ανελκυστήρων, η ταπείνωση του θηλυκού στον χώρο εργασίας είναι ρουτίνα ακόμη και για τα κατώτερα στελέχη γένους αρσενικού... Όχι, ο Γουάινερ δεν αναπολεί τα ‘60s. Τα περιγράφει, όμως, σε κάθε τους λεπτομέρεια.
Στο “Mad Men”, που ο Γουάινερ ετοίμαζε ήδη από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας (αλλά χρειάστηκε το επιτυχημένο πέρασμά του από το “Sopranos” για να πείσει ένα κανάλι να το γυρίσει), στήνει ένα άψογο φόντο, ώστε να ζωγραφίσει επάνω του ένα καθημερινό δράμα: Ο άντρας που πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια επιτυχημένη καριέρα και μια ευτυχισμένη οικογένεια, μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Ακόμη περισσότερο κι από την πιστότητα του ιστορικού περιβάλλοντος, την ανάπλαση στο στούντιο της ατμόσφαιρας της εποχής και τις αναφορές στις νεοϋρκέζικες συνήθειες των ‘60s, αυτό που κάνει το “Mad Men” διαφορετικό είναι ότι -παρ’ ότι σειρά- δεν ποντάρει τόσο στους διαλόγους, όσο στις σιωπές. Από νωρίς μαθαίνουμε τα μυστικά των χαρακτήρων και μετά τους χαζεύουμε να πέφτουν στις χιτσκοκικές παγίδες που τους στήνει ο σεναριογράφος και να προσπαθούν να μην αποκαλυφθούν. Ο Τζον Χαμ που υποδύεται τον Ντον Ντρέιπερ, τον πιο σημαντικό χαρακτήρα της σειράς, και η Τζένιουαρι Τζόουνς, που υποδύεται τη σύζυγό του, Μπέτυ, επελέγησαν από το επιτελείο του Γουάινερ κυρίως για τα απίστευτα εκφραστικά τους μάτια. Τα χρησιμοποιούν σε κάθε ευκαιρία... ''
''Το Mad Men είναι ένα παράθυρο στην Αμερικάνικη κοινωνία της δεαετίας του ’60. Πριν από το κίνημα των δικαιωμάτων και το ”πολιτικά ορθόν” που ζούμε σήμερα, βλέπουμε μια κοινωνία εντελώς διαφορετική που χαρακτηρίζεται από νοοτροπίες που διαχέονται από ρατσισμό, ξενοφοβία και έντονο σεξισμό. Έτσι με έκπληξη παρατηρούμε:
Το τσιγάρο να είναι παντού: όλοι καπνίζουν όπου και να βρίσκονται με μανία! Μια εποχή που το τσιγάρο ακόμη διαφημιζόταν από γιατρούς και ο γιατρός καπνίζει ενώ εξετάζει ασθενή του (1ο επεισόδιο)
Στελέχη με bar μέσα στα γραφεία τους να πίνουν ανάμεσα σε συσκέψεις!
Άντρες σε όλες τις επιτελικές θέσεις με τις γυναίκες σε ρόλους γραμματέων αποκλειστικά, να παρενοχλούνται συστηματικά. Οι ατάκες που ανταλλάσονται μεταξύ αντρώς γυναικών θα έστελναν στο δρόμο οποιοδήποτε σημερινό στέλεχος σε σοβαρή εταιρία (“δείξε μας λιγάκι τα ποδαράκια σου” 1ο επεισόδιο), αλλά από ότι φαίνεται όχι τότε.
Έντονο αντισημιτισμό με τους Εβραίους σχεδόν σε κατάσταση γκέτο (καμία εταιρία δεν θέλει να δουλέψει μαζί τους).
-------
Μια σειρά για τα 60s που όμως αντικατοπτρίζει όλη την ιστορία και την ιδεολογία των Ηνωμένων Πολιτειών.
------- Ο Πάνος Κοκκίδης γράφει με το άρθρο του ''Mad Men: Η τηλεοπτική σειρά που με φτιάχνει'' στο www.protagon.gr για το ''Mad Men''.
'' 1960. Στη Madison Avenue νεαροί αμερικανοί αρχίζουν να πιστεύουν στο όνειρο του επιτυχημένου διαφημιστή. Καπνίζουν μανιωδώς Lucky Strike και πίνουν Rye. Mucho dinero! Τώρα πια οι νεαροί αμερικανοί δεν έχουν όνειρο την κάθοδο στη πολιτική, προτιμούν το πιο λαμπερό επάγγελμα του διαφημιστή. Γεννιούνται οι τεράστιες αμοιβές, το περίφημα bonus, φυσικά τα golden boys. Το ακριβό στυλάτο ντύσιμο, δεν ανήκει πια μόνο στους μεγιστάνες της εποχής. Ανατέλλει η γενιά του expensive minimal style που θα βιώναμε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 90 από τα στελέχη των εγχώριων διαφημιστικών. Είχαμε κολλήσει πια το μικρόβιο. Και η ασθένεια εξαπλώθηκε πια σε όλο το μήκος της οδού Κηφισίας.
Τarget groups, added value, slick, revenues, share, λεξούλες μικρές με τεράστιο αντίκτυπο στα meeting και στα γραφήματα των πολυεθνικών. Σήμερα ακούγονται και σε περίπτερο.
Το μεγάλο δήθεν που φούσκωσε τις τιμές σε ακίνητα, καταναλωτικά προϊόντα, έφτιαξε γυαλιστερά αυτοκίνητα status κι έκανε την Monopoly πραγματικότητα. Τώρα όλα αυτά θρίβουν σιγά σιγά όπως τα ψίχουλα στο μπαγιάτικο ψωμί. Μετά τη σοβιετική φούσκα βλέπουμε να είναι έτοιμη να σπάσει και η δυτική τσιχλόφουσκα. Το αντίπαλο δέος! Γιατί έτσι είναι η ζωή, θέλει ισορροπία.
Μένουν όμως οι Mad Men στην τηλεόραση. Οι άνθρωποι της Madison Avenue μας θυμίζουν περασμένα μεγαλεία. Φωτογραφίες και φλασιές από παλιά περιοδικά. Καλλιτεχνικά και αισθητικά είναι η πιο άρτια σειρά που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή. Το μαρτυρούν τα τόσα βραβεία της. Εκπέμπεται από ένα μικρό ιδιωτικό καλωδιακό κανάλι. Λίγα επεισόδια κάθε σαιζόν. Κι όμως πρόκειται για μια αισθητική και σεναριακή πανδαισία. Η Ιδανική τηλεόραση στο απόγειο της. Το εντελώς αντίθετο με την ελληνική πραγματικότητα.''
Αρκετά με τη Γιουροβίζιον στο μπλογκ μου προς το παρόν. Θα επανέλθω στο θεσμό με ποσταρίσματα, αλλά πιο μετά.
Πάμε σε μια άλλη ενότητα του ιστολογίου, στα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά.
Διάβασα για αυτή τη σειρά στην ηλεκτρονική σελίδα του ''New York Times'', για τον χαμό που έγινε στην Τουρκία, τις διαμαρτυρίες που ξεσήκωσε και πολλά πολλά άλλα. Επίσης διάβασα πως είναι το νούμερο ένα πρόγραμμα αυτή τη στιγμή στην γείτονα χώρα. Και δεν είναι άλλο απ΄τη νέα σειρά στην οποία πρωταγωνιστεί ο Halit Ergenc, γνωστός στην Ελλάδα φυσικά από τον ρόλο του Ονούρ στο ''Binbir Gece = Xίλιες και μία νύχτες''. Η σειρά στα τουρκικά λέγεται ''Muhteşem Yüzyıl'' και στα αγγλικά μεταφράζεται ως '' Magnificent Century = Μεγαλοπρεπής Αιώνας''. Ανήκει κλασσικά στο είδος της σαπουνόπερας, αλλά στηρίζεται σε ιστορικά γεγονότα. Μεταδίδεται από το τουρκικό δίκτυο ''Show TV'' και εξιστορεί την ζωή του Σουλεϊμάν του Πρώτου (ή αλλιώς του Μεγαλοπρεπή), του μακροβιότερου Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1520 - 1566), τον οποίο και υποδύεται ο Halit Ergenc.
Το πρώτο επεισόδιο μεταδόθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 2011 και από την προβολή του κι έκτοτε έγινε κυριολεκτικά πανικός. Το Ε.Σ.Ρ. Τουρκίας δέχτηκε πάνω από 70.000 παράπονα τηλεθεατών που προσέδιδαν επίθετα στη σειρά όπως ''ασεβής'', ''φιλήδονη'' και ''άσεμνη'' με σκηνές που προσέβαλαν το ιστορικό πρόσωπο του Σουλτάνου. Παρέπεμπαν σε σκηνές στις οποίες ο Σουλτάνος έπινε αλκοόλ και χαριεντίζονταν με παλλακίδες του χαρεμιού. Επίσης κατέκριναν σεναριακές ανακρίβειες σε ιστορικά γεγονότα, καθώς και σχετικά με την απεικόνιση της αυτοκρατορικής ζωής της εποχής εκείνης.
Μέχρι και ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, ο Ταγίπ Ερντογάν, έκανε δηλώσεις αναφορικά με τη σειρά, την οποία την καταδίκαζε σαν μια προσπάθεια να καταδειχθεί η ιστορία του τουρκικού έθνους μέσα από ένα αρνητικό πρίσμα στις νεότερες γενιές. Ακόμα μικρές ομάδες Ισλαμιστών έκαναν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από τα στούντιο που γυρίζεται η σειρά πετώντας αυγά. Όλα αυτά ανάγκασαν προφανώς τους σεναριογράφους να λιγοστέψουν τις σκηνές με φιλιά και να ξαναγράψουν κάποια μετέπειτα επεισόδια ούτως ώστε να είναι λιγότερο ''προκλητικά''. Ακόμα γίνεται αναφορά και στο ότι και ο ίδιος ο Halit Ergenc έχει γίνει στόχος επιθέσεων και απειλητικών e-mails για τον ρόλο του στη σειρά.
Οι εξαγωγές τουρκικών σειρών απέφεραν 50 εκατομμύρια δολλάρια την προηγούμενη χρονιά με περισσότερες από 70 τουρκικές σειρές να μεταδίδονται σε 20 χώρες στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή. Είναι εκπληκτικό το πως εξελίσσεται σε βαριά βιομηχανία η παραγωγή τηλεοπτικών σειρών στην Τουρκία! Με αυτά και με αυτά ο αντίκτυπος της σειράς έχει κάνει τον γύρο του κόσμου. Και μόλις πριν λίγο διάβασα πως ΑΝΤ-1 και MEGA σκοτώνονται για το ποιό θα αποκτήσει τα δικαιώματα για μετάδωση της σειράς στην Ελλάδα.
Πάντως αν θέλετε να πάρετε μια γεύση της σειράς, έψαξα και βρήκα το πρώτο επεισόδιο με αγγλικούς υπότιτλους. Υποθέτω σιγά σιγά θα βγουν και τα επόμενα.
Μα τί μέρα ήταν και αυτή! Ψιλοπτώμα από τη κούραση, αλλά το Σάββατο είναι ο σουηδικός εγχώριος τελικός της Eurovision και δεν γίνεται να χαλάσω το έθιμο του μπλογκ και να μη δώσω τα προγνωστικά μου για την ''Primera Division'' των εγχώριων τελικών της Γιουροβίζιον .
Τα τραγούδια που διαγωνίζονται είναι δέκα, αλλά πάμε στα γρήγορα με αντίστροφη μέτρηση για τις θέσεις έξι ως ένα, σύμφωνα με τις δικές μου προτιμήσεις.
Θέση 6
Swingfly - Me And My Drum
Ανεβαστικό κομμάτι, με πολύ καλή ενέργεια και performance και απ΄τους δύο στη σκηνή και νομίζω θα πάει καλά.
Θεση 5
Bengtzing - E del fet på mej
...σε άπταιστα σουηδικά. Έχει καλό ρυθμό και έχω την αίσθηση ότι αρέσει πολύ στους Σουηδούς.
Θέση 4
Sanna Nielsen - I'm in love
Για όσους πατήσετε να ακούσετε το τραγούδι, παρότι ίσως το ψιλοβαρεθείτε, κάντε μου τη χάρη και δείτε το μέχρι το τέλος για να δείτε τί θα συμβεί με τους χορευτές της. Είπαμε... μιλάμε για Primera Division, όχι αστεία.
Θεση 3
Eric Saade - Popular
Ο Eric Saade πιστεύω ότι θα κερδίσει, αλλά στη δική μου λίστα προτίμησης τον φτάνω μέχρι το νούμερο 3. Αυτό που με χαλάει στο συγκεκριμένο τραγούδι είναι το άθλιο νόημα των στίχων. Στιχουργικά το σιχαίνομαι, αλλά ενοείται έχει πολύ καλή σκηνική παρουσία (όχι καλύτερη απ'οτι στο ''Manboy'' πέρυσι) και ενοείται πως και ακόμα μία φορά είναι ευρηματικός στη σκηνή. Πλην όμως δεν μου αρκούν αυτά.
Θέση 2
Nicke Borg - Leaving Home
Και αυτό για μένα είναι το τραγούδι φαβορί-αουτσάιντερ (που 'σαι Μπόκοτα να με δεις τί γράφω). Να διευκρινίσω ότι δεν μου αρέσει το τραγούδι και σίγουρα αρχικά δε το πιάνει το ματάκι σου, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι θα σκίσει το Σάββατο. Η ροκιά του είναι catcy (που λένε και στα Βραγκιανά Καρδίτσας) και πιστεύω ότι έχει να πει πράγματα ιδιαίτερα στο βορειοευρωπαϊκό κοινό.
ΘΕΣΗ 1
Danny Saucedo - In the club
Το 2008 ήταν το ''Lay your love on me'' των BWO, το 2009 ήταν το ''Stay the night'' των Alcazar, το 2010 ήταν το ''Manboy'' του Εric Saade ... ε και το 2011 είναι το ''In the club'' του Danny Saucedo. Το τέλειο attitude στη σκηνή για το τραγούδι, η σουπερ (kinda ψιλό-geek) χορογραφία, η πάρα πολύ καλή του φωνή (σε αντίθεση με τον Saade), η ανεβαστική διάθεση, ο ρυθμός, γενικά όλα μα όλα μου αρέσουν. Το θεωρώ λίγο δύσκολο να τα καταφέρει και να επιλεγεί αφού και ανοίγει την διαγωνιστική βραδιά και επίσης οι Σουηδοί έχουν ένα σερί κακών επιλογών τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να μην τους εμπιστεύομαι καθόλου. Για να δούμε...
Ε, μόνο ως έκτακτη είδηση μπορείς να αναφέρεις την επιστροφή της Dana International στο θεσμό που την ανέδειξε. Ποιά ''Οr'' και τι ξε-or... η Dana αποδείχτηκε πολύ ''ντάνα'' διαλύοντας για ακόμα μια φορά οποιονδήποτε εγχώριο ανταγωνισμό. Η Γαλλία δεν πρόλαβε να χαρεί βγάζοντας το βίντεοκλιπ του τραγουδιού της που για μένα την έκανε άμεσα το νούμερο ένα φαβορί για τη νίκη στη Γερμανιά και νά 'σου δυο μέρες μετά σκάει μύτη ο μεγάλος αντίπαλος -ως τώρα- που είναι το Ισραήλ. Ψιλογελοίο θα μου πείτε το κομμάτι τής Dana και δε θα διαφωνήσω, ωστόσο με τέτοια σκληροπυρηνική fan base για την Dana δεν μπορεί να μην πάει πολύ καλά.
Dana International - Ding Dong
Και αυτός στα χαρτιά υποτιθεται πως ήταν ο μεγάλος της αντίπαλος με το τραγούδι ''Or'' που άνερτησα και ποιό κάτω, αλλά με τέτοια εμφάνιση ευτυχώς που έμεινε στην χώρα του. Το κατέστρεψε το τραγουδάκι με την καρακιτς εμφάνιση.
''...και σ'αυτό το σημείο κυρίες και κύριοι ολοκληρώθηκε ζωντανά από το Ντύσελντορφ της Γερμανίας ο 56ος διαγωνισμός τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Ας ακούσουμε λοιπόν πάλι όλοι μαζί, το αποψινό νικητήριο τραγούδι. Amaury Vassili και ''Sognu''. Kαλή σας νύχτα.''
Τί καιρό να κάνει άραγε στο Παρίσι τον Μάιο του 2012; Αν έχει κανείς επίσημα στοιχεία θα με ενδιέφερε. Ευχαριστώ!
Mε αγγλική μετάφραση, ακούστε το τραγούδι που είναι το αντίπαλο δέος και ο μεγαλύτερος αντίπαλος της ''Dana International'' στον φετινό εγχώριο τελικό του Ισραήλ για τη Eurovision. To τραγούδι λέγεται ''Or'' που σημαίνει ''φως'' και ερμηνευτής είναι ο Chen Aharoni.
Mεγάλο ευχαριστώ στον ''Ανώνυμο'' φίλο που μου το επισήμανε σχολιάζοντας σε προηγούμενη ανάρτηση του μπλογκ!
Το θεωρώ πολύ καλό και ενδιαφέρων τραγούδι. Επίσης θεωρώ πως γενικότερα σαν μελωδία και σύνθεση είναι καλύτερο από αυτό της Dana, αλλά δεν ξέρω αν καταφέρει και πάει στη Γερμανία, αν θα έχει την επιτυχία που πιθανών να είχε η Dana. Οπωσδήποτε όμως αυτό το τραγούδι δεν κάνει καθόλου άνετη την επικράτηση της διάσημης αοιδού, αντιθέτως μάλιστα αυξάνει κατά πολύ τον βαθμό δυσκολίας μιας επικράτησης.
Όπως το είχα προβλέψει απ'αυτό το ιστολόγιο, ο Λούκας πανεύκολα θα ήταν ο νικητής της φετινής ελληνικής επιλογής. Δεν χρειαζόταν και πολύ μυαλό για να το καταλάβει κανείς πως οι Έλληνες αυτό θα ψηφίζαμε.
Η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς βέβαια ήταν οι ''Τριημιτόνιο'' . Για μένα αυτοί κέρδισαν την δεύτερη θέση στις προτιμήσεις μου, με την γεμάτη ενέργεια εμφάνισή τους. Δεν το πίστευα με τίποτα πως θα κατάφερναν να έχουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα που θα φώτιζε ολόκληρη της οθόνη της τηλεόρασης. Μεγάλο μπράβο στα παιδιά! Σίγουρα η εμφάνιση - έκπληξη της βραδιάς, αφού η εικόνα που μας παρουσίασαν κατάφερε να ανεβάσει πάρα -μα πάρα- πολύ αυτό το κατά τα άλλα μετριότατο τραγούδι.
Η Βαλάντω ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα. Μουσικά μια ξερή μπαλάντα δίχως κάτι το ιδιαίτερο που να την κάνει να ξεχωρίζει και με το φτηνό τέχνασμα του ανεμιστήρα να φουσκώνει σε μορφή κύματος το φόρεμα, ειλικρινά δεν εντυπωσίασε κανέναν, άσε που προσέδιδε στην εμφάνιση μια επιπλέον οσμή της μούχλας του ξεπερασμένου. Και φυσικά ήταν και η φρεσκότατη εμφάνιση των Τριημιτόνιο που ακολουθούσε για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα, στέλντοντας την Βαλάντω στη λήθη του παρελθόντος.
Τα ''Κόκκινα Χαλιά'' ήταν χάλια. Δεν ξέρω αν ακόμα και ο τραγουδιστής -δε θυμάμαι το όνομα του παιδιού- που το ερμήνευε, αν θα το θυμάται αύριο το μεσημέρι που θα ξυπνήσει απ'το hangover της σημερινής βραδιάς. Ένιωθε τόσο άβολα και αμήχανα στην παρουσίαση του κομματιού, που προς το τέλος έκανε και αυτό το αλά Χριστοφόρου -''Gimme gimme your love'' -μάτι του τρελού. Να προσθέσω πως ανάμεσα στα άλλα τα ''Κόκκινα Χαλιά'' είχαν και την χειροτερη τηλεοπτική σκηνοθεσία της βραδιάς. Τα πλάνα ''ότι να ΄ναι''...
Όσο και αν το άνοιξε το πόδι, όσο και αν οριζοντιώθηκε να γίνει ένα με το πάτωμα στο σπαγγάτο, δυστυχώς η Αντιγόνη Ψυχράμη είχε ένα κακό -κάκιστο- τραγούδι. Το χειρότερο μετά από αυτό τον ''Κόκκινων Χαλιών''. Ήταν η πιο σέξυ εμφάνιση της βραδιάς σίγουρα και όπως αναμενόταν ήταν η καλύτερη εμφάνιση από γυναίκα στη βραδιά, πλην όμως όσο και να γκαζώνεις, άμα το αυτοκινητάκι είναι στους 75 ίππους δεν πρόκειται να σε τραβήξει και πολύ. Λοιπόν, για να κάνουμε από τώρα μια συμφωνία, να ψάξει να βρει το κατάλληλο τραγούδι και να επανέλθει γιατί ''το έχει'' η ομορφιά!
Η Νίκη Πόντε όπως ήταν αναμενόμενο με την μέτρια προς κακή εμφάνισή της έστειλε στα τάρταρα ένα κατά τα άλλα αρκετό καλό pop κομματάκι για να το ακούς όμως απ'το ραδιόφωνο. Άπειρο κοριτσάκι είναι, χωρίς καμμία εμπειρία (μη πει κανείς για X- Factor, θα γελάσω) , με μια ψιλοκαλούτσικη φωνή που επίσης στο live έδειξε όπως αναμενόταν τις αδυναμίες της. Πέρα όμως απ΄την αναμενόμενη -τουλάχιστον για μένα- κακή προσωπική της εμφάνιση, αυτό που την τσάκισε στην κυριολεξία ήταν και το τραγικό χορευτικό που την πλαισίωνε και ειδικά όταν στην ίδια βραδιά είχες να κάνεις σύγκριση και με την εκρηκτική προσωπική εμφάνιση της Ψυχράμη. Με διαφορά το χειρότερο χορευτικό της βραδιάς και τα πιο εμφανή φάλτσα πάνε στην εμφάνιση της Νίκης Πόντε.
Η εμφάνιση του Λούκα αρχικά ξένισε με αυτά τα ζογκλερικά, αλλά όταν έμπαινες στο πνεύμα αυτού που ήθελε να περάσει ο Κωνσταντίνος Βήτα, δεν σε χάλαγε τόσο. Χαρακτηριστικά το κοινό πλάνο του Λούκα που έριχνε την ζεϊμπεκιά με τον νεαρό που στριφογύριζε με το κεφάλι στο τραπέζι, εγώ προσωπικά το εξέλαβα σαν την προσπάθεια να καταδειχθεί πως τα ''μάγκικα '' βήματα και οι στροφές του ζεϊμπέκικου, έχοντας κοινή καταβολή μέσω κοινών εσωτερικών διεργασιών του ανθρώπου, βρίσκουν την έκφρασή τους και σε πιο νεολαιΐστικα μουσικά είδη όπως το hip hop ή η rap. Πάντως θέλει πάρα πολύ δουλειά η εμφάνιση του Λούκα για να φέρει το επιθυμητό οπτικό αποτέλεσμα και να μην είναι τα πλάνα γεμάτα λάθη.
Για την διοργάνωση της EΡΤ τί να πει κανείς; Έλεος; Έλεος. Εγώ αγαπώ Λένα Αρώνη και έβλεπα και ''Ημερολόγια''για να δεις ότι την παρακολουθώ, όμως άλλο να κάνεις μια μαγνητοσκοπημένη εκπομπή για το απόγευμα και άλλο να παρουσιάζεις μια βραδιά τελικού Eurovision. Ώρες ώρες σκεφτόσουν ή που θα τελειώσει την πρόταση ή που θα κοιμηθεί πάνω στη συλλαβή. Το χάλι της Ρίκα Βαγιάννη δεν το είχε, αλλά και πάλι ... ένα ΕΛΕΟΣ σου 'βγαινε αυθόρμητα να το πεις. Βέβαια να της δώσει κανείς και το ελαφρυντικό πως ήταν μέσα σε ένα στούντιο δίχως την παρουσία κοινού, λες και ήταν πολιτικό DEBATΕ η όλη φάση. Τόσο αδύνατο τους ήταν να βάλουν και καμμια εικοσαριά άτομα στο κεντρικό στούντιο για να ζεσταίνεται λίγο η ατμόσφαιρα; Σε γέμιζε με κατάθλιψη η όλη αυτή εικόνα της αμηχανίας ώρες ώρες. Ντροπή ρε παιδιά, ντροπή. Κόσμος όλων των ηλικιών κάθησε μπροστά απ'την οθόνη της τηλεόρασης να περάσει μια ωρίτσα όμορφα και εσείς κάνατε ότι μπορούσατε να τον απογοητεύσεται. Τί να σας πει κανείς;
Ο κύριος Περικλής Βασίλος έγραψε στην τοπική εφημερίδα της Καρδίτσας ''Νέος Αγών'' το παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο, με το οποίο εκφράζει την άποψή του σχετικά με την ελληνική τηλεόραση. Σίγουρα πολύ θα συμφνωνήσετε με τα γραφόμενά του.
Αυτό είναι το άρθρο του κυρίου Περικλή Βασίλου:
΄΄ Καθημερινά πέφτουμε θύματα και μάρτυρες των πρωϊνών τηλεοπτικών εκπομπών, όπου μας βομβαρδίζουν με βόμβες κάθε λογής ανοησίας και υποβιβασμού της νοημοσύνης μας, καλλιεργώντας υποκουλτούρα που προσπαθούν να επιβάλλουν με το ζόρι, να μας αποδείξουν ότι γι'αυτές τις ανοησίες κόπτεται και νοιάζεται ο τηλεθεατής, αδιαφορώντας για τις πραγματικές ανάγκες ενημέρωσης επιμόρφωσης και ψυχαγωγίας των πρωϊνών τηλεθεατών.
Είναι εκνευριστική η τακτική και η στάση των παρουσιαστών και των δημοσιογράφων που δεν αφήνουν τον προσκεκλημένο να απαντήσει ολοκληρωμένα, όπως και τα διάφορα ''νούμερα'' και ''γλάστρες'' που ανέλαβαν εργολαβικά να μας πουλήσουν εξυπνάδες και ευφυολογήματα της κακιάς ώρας - μήπως είναι ικανοί να κάνουν και κάτι άλλο - διευρύνοντας το κλίμα φαυλότητας και αποχαύνωσης σε απίστευτα ψηλό επίπεδο.
Προκύπτει καθημερινά ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των πολιτικών συνομιλητών - κάθε ένας το μακρύ του και το κοντό του - των δύο γνωστών παρατάξεων που κυβέρνησαν τον δύσμοιρο αυτό τόπο τις τελευταίες δεκαετίες και τώρα ''νίπτουν τα χείρας'' ως Πόντιοι Πιλάτοι, όπως η χαρακτηριστική περίπτωση ενός πρώην Δημάρχου και ενός νυν Περιφερειάρχη - με καθημερινή παρουσία στα κανάλια - ο οποίος άσκησε και ασκεί ακόμη εξουσία, αλλά την αποποιείται όταν λέει: ''Επιτέλους, δεν πάει άλλο, κάνετε κάτι ρε παιδιά...'' .
Αναγνωρίζει δηλ. άμεσα όχι έμμεσα ότι δεν κάνει τίποτα... Γιατί δεν παραιτείται τότε; Η παραίτηση όπως φαίνεται είναι άγνωστη πράξη για το σημερινό πολιτικό σύστημα, που αυθαδιάζει συν τοις άλλοις όταν λέγεται από επίσημα χείλη ότι ''μαζί τα φάγαμε...'' και προκαλεί την λαϊκή αγανάκτηση, και κάποιοι γελάνε με όλα αυτά που γίνονται και την ανευθυνότητα που βολοδέρνει όλο το πολιτικό κατεστημένο.
Από τα καθημερινά ευτράπελα των πρωϊνάδικων είδαμε όταν κάποιος μιλάει ο άλλος να χασμουριέται, σε άλλη περίπτωση πρέπει να τεντώσει κανείς τα αυτιά του, για να ακούσει τί λέγεται, άλλος τα βάζει με τους συνταξιούχους και μάλιστα διακόπτοντας συνεχώς την συζήτηση, χωρίς να αφήνει περιθώριο ανάσας στον συνομιλητή - ούτε λόγος βέβαια για αντίλογο - και στο κρίσιμο σημείο της κουβέντας πέφτουν ''καπάκι'' οι διαφημίσεις και συνεχίζεται ο βομβαρδισμός του μονόλογου που τελειωμό δεν έχει, αλίμονο αυτοί είναι ''ξερόλες'' και μάλιστα επί παντός επιστητού...
Το κακό συνεχίζεται και στη μεσημεριανή ζώνη προγράμματος, όπου η show biz έχει την τιμητική της, μεταξύ φαγητού, ύπνου και ροχαλητού, όπου βγαίνουν όλα στη φόρα με κάθε λεπτομέρεια και ξεβρακώνονται όλοι από το πως και με ποιόν ''κοιμούνται'' έως τις ιδιαίτερες ''προτιμήσεις'' - η αν η σιλικόνη έχει ''προσθετικά χαρίσματα'' - και λέγονται μάλιστα με στόμφο και μπόλικη δόση ειρωνίας και βλακείας μαζί, λες και ζήτησε κανείς να μάθει αν αυτή η υποκουλτούρα της συμφοράς πρέπει να μπει στο σπίτι του καθενός ως απαραίτητο συστατικό τροφής - εμετικής και μασημένης ξανά.
Θα πείτε βέβαια, άλλαξε κανάλι ή μη το βλέπεις, αλλά υπάρχουν και παιδιά σε κάθε σπίτι που διαμορφώνουν χαρακτήρα και ενστερνίζονται είδωλα και πρότυπα και μη μου πείτε ότι ελέγχεται αυτό.
Διανύοντας το πρόγραμμα όλων των καναλιών φτάνουμε και στη βραδινή ζώνη προγράμματος όπου οι πολιτικοί συντάκτες χαρακτηρίζονται από πολιτική ασυνταξία και μπόλικα ''σαρδάμ'', κακοποιείται η ελληνική γλώσσα στο έπαρκο και γι'αυτό προτείνω κλείστε για αρκετές ώρες την τηλεόραση, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τρώμε τα σκ... τους, υπηρετούν ύπουλα συμφέροντα, το εμπόρευμά τους είναι σκάρτο, να τους γυρίσουμε την πλάτη για να πάρουν το μύνημα και να συμμορφωθούν... ΄΄
Αυτό ήταν το άρθρο του κυρίου Περικλή Βασίλου που δημοσιεύτηκε στις 27 Φεβρουαρίου στην ιστορική τοπική εφημερίδα της Καρδίτσας ''Νέος Αγών''. Αν και δεν θα ήμουν τόσο αφοριστικός σε κάποια σημεία, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί πως ο κύριος Βασίλος εκφράζει πολλές και απ'τις δικές σας απόψεις με αυτό το άρθρο του. Οι εικόνες που συνοδεύουν την ανάρτηση είναι αποκλειστικά δικής μου επιλογής.
Αυτό είναι ένα απ'τα δέκα κομμάτια που θα διεκδικήσουν τη νίκη για την εκπροσώπηση του Ισραήλ στη φετινή Eurovision. Aλλά δεν είναι ένα απλό κομμάτι. Είναι η επιστροφή της Dana International στο θεσμό! Θα τα καταφέρει άραγε η νικήτρια του 1998 να εκπροσωπήσει εκ νέου τη χώρα της; Για ακούστε.
Βασικά περίμενα ένα πολύ καλύτερο τραγούδι απ'αυτό που ήρθε στ' αυτιά μου. Ωστόσο να παραδεχτώ πως στο πρώτο άκουσμα μου έκανε μέτρια εντύπωση, αλλά τη δεύτερη και τρίτη φορά θα 'λεγα πως τα αρχικά ως και απαξιωματικά μου σχόλια, τα ανέτρεψε. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει τον τελικό του Ισραήλ, σίγουρα όμως η επιστροφή της είναι ένας κάποιο γεγονός. Σαν τραγούδι πάντως, και να περάσει, θεωρώ πως είναι κατώτερο απ'το ''Diva''.
Επίσης βέβαια να επισημάνω πως ο ρυθμός του τραγουδιού σου μένει στο κεφάλι, πράγμα που το καθιστά ''έξυπνο'' και ''επικίνδυνο'' κομμάτι και η Dana είναι ένα όνομα ογκόλιθος ανάμεσα στα σκληροπυρηνικά fan club της Eurovision για τους γνωστούς λόγους. Στα συν επίσης, το γεγονός ότι πιο Eurovision-νικό κομμάτι απ'αυτό... δε γίνεται!
