To ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ της ΕΡΤ στη ΕUROVISION της ΠΑΠΑΡΙΖΟΥ το 2005 !
Αυτό που δεν αγαπώ είναι το τσίρκο που στήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια γύρω από τον μουσικό αυτό θεσμό.
Η Μαρυλού Τζεμπέλικου έζησε από κοντά το τσίρκο αυτό και μας παρουσιάζει το θίασό του.
Την ευχαριστώ πολύ για την άδεια που μου παραχώρησε να μεταφέρω αυτούσσιο το κείμενο που έγραψε στο μπλογκ της καθώς και τις φωτογραφίες.
Το blog της Μαρυλού για να διαβάσετε και άλλα πολύ ωραία ποσταρίσματα που έχει κάνει είναι : http://marilou.wordpress.com/
Από το blog της Marylou :
''Πριν πέντε χρόνια, η Ελλάδα ζούσε έναν εθνικό μουσικό παροξυσμό χάρη στην πρώτη μας νίκη στην Eurovision. Τότε, και για 1-2 μήνες πριν τον τελικό της 21ης Μαΐου 2005 στο Κίεβο, όλη η Ελλάδα (και χιλιάδες fans του θεσμού σε όλο τον κόσμο), ήξεραν ανά πάσα στιγμή τι κάνει η Έλενα Παπαρίζου, πού πήγε, πού έφαγε, τι φόρεσε, τι είπε, σε ποια κανάλια έδωσε συνέντευξη, πόσα αυτόγραφα μοίρασε, πόσα χαμόγελα έσκασε κ.ο.κ. Αν κάποιοι από εσάς το θυμάστε αυτό, θα κουνάτε τώρα το κεφάλι σας. Άλλοι χαμογελώντας, άλλοι με απαξίωση, άλλοι με αδιαφορία. Ίσως, όμως, οι περισσότεροι να μη γνωρίζετε, ότι για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός στήθηκε μία μεγάλη “επιχείρηση” με τίτλο (από όσο έμαθα) “Κίεβο 2005-Αθήνα 2006” και με σημαία αυτό το σύνθημα, η ΕΡΤ κατάφερε (ίσως για πρώτη και τελευταία φορά) να πετύχει την ενεργή συμμετοχή και συστράτευση όλων των δυνάμεών της Τότε, ακουγόταν ότι ήταν εντολή του Μαξίμου να πάρουμε τη Eurovision, μετά το EURO 2004. Αν και το συγκεκριμένο project για τους περισσότερους (αν όχι για όλους) ακούγεται επουσιώδες, γελοίο, πανάκριβο, προϊόν παραπολιτισμού και όλα τα συναφή, για μένα αποτέλεσε ένα εξαιρετικά σημαντικό μάθημα για την καριέρα και τη ζωή μου.
Ήμουν κι εγώ στον “θίασο”
Και ο λόγος είναι ότι τότε εργαζόμουν ως συμβασιούχος δημοσιογράφος στο ert.gr και ελλείψει άλλων ιντερνετικών συναδέρφων, που μπορούσαν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό (κυρίως επειδή δεν ενδιαφερόντουσαν), κλήθηκα εγώ και μία άλλη συνάδερφος για να ταξιδεύουμε εκ περιτροπής με την ελληνική αποστολή, στο promo tour της Έλενας στην Ευρώπη. Από την περιοδεία αυτή θυμάμαι ανακατεμένα διάφορα πράγματα και οι εκατοντάδες φωτογραφίες, που έχω από τότε, μού θυμίζουν άλλα που έχω ξεχάσει ή έχω επιλέξει να ξεχάσω.
Θυμάμαι ακόμη το γκλαμουράτο ύφος του Γιώργου Χουλιάρα (εντεταλμένου συμβούλου της ΕΡΤ), που έκανε μεγάλη ζωή με λεφτά του ΕΟΤ (όπως όλοι μας στο team), και ο οποίος δεν μιλούσε γρι Αγγλικά καθότι Ρωσοθρεμμένος στην Σοβ. Ένωση, με έξοδα του ΚΚΕ (!). Επίσης, θυμάμαι τη συνάντησή μου με τον “πολύ” και λιγομίλητο Πρόεδρο Παναγόπουλο και την κυρία του, σε μία συνάντηση του δημάρχου του Κιέβου με την ελληνική αποστολή (μια μέρα μετά την νίκη), ο οποίος μας κάλεσε για μια βότκα (που έγιναν πολλές) και αφού μέθυσε, σήκωνε την Έλενα στα χέρια και έβγαζε άναρθρες ουκρανικές κραυγές από τη χαρά του, απαγορεύοντάς μας να φύγουμε. Θυμάμαι τα λεφτά, που έφευγαν δεξιά και αριστερά, για τη διαμονή της πολυάριθμης αποστολής μας: τουλάχιστον 9 άτομα σε κάθε ταξίδι, πράγμα που έκανε όλους τους ξένους να απορούν με το μέγεθος της αποστολής. Μάλιστα, την εβδομάδα του τελικού, υπολογίζω ότι είχαν έρθει, στο Κίεβο, 40 άτομα με έξοδα της ΕΡΤ και ΕΟΤ (καθώς η Έλενα είχε ανακυρηχθεί πρέσβειρα του ελληνικού Τουρισμού).
Τότε, παρά τη σκληρή δουλειά μου, ζούσα κι εγώ σε μία απίστευτη “οικονομική ευφορία” καθώς χαιρόμουν τα πολυτελή ξενοδοχεία, τα “εκτός έδρας”, τα μέρη που έβλεπα, την γκλαμουριά του να λες “Δουλεύω στην αποστολή της Eurovision με την Έλενα”. Δεν ντρέπομαι να το πω και χαίρομαι, που ακόμη κι αν μερικοί ίσως να μην το πιστεύουν, δεν την ψώνισα. Και δεν την ψώνισα όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί παρά τη γενική ευφορία μου και παρά την νίκη, κουράστηκα και σιχάθηκα αυτούς τους ανθρώπους, όσο λίγο πρόλαβα να τους γνωρίσω. Αμορφωσιά, ύφος, σπατάλες με ξένα λεφτά, τεμπελιά, επίδειξη, σνομπίστικη συμπεριφορά σε μικρούς υπαλλήλους (όπως ήμουν εγώ) και πολλά άλλα, που φωνάζουν από μακριά “Δεν είχα τέτοια λούσα στο χωριό μου! Τώρα, που τα βρήκα, θα του δώσω να καταλάβει”. Κομπλεξισμός, εφήμερη δόξα και “ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε”. Εν ολίγοις, το ψώνιο των άλλων με έσωσε από το να την ψωνίσω κι εγώ!
Όλα είναι… αφρός!
Την ημέρα της επιστροφής, στο αεροπλάνο με αριθμό πτήσης 001, είδα πρώτη φορά ανθρώπους να καπνίζουν εν πτήσει… Δικό μας ήταν, ό,τι θέλαμε κάναμε…Και όταν προσγειωθήκαμε, θυμάμαι ότι ξαφνικά τα τζάμια του αεροσκάφους γέμισαν με ένα παχύρευστο υγρό, από την αψίδα αφρού που είχαν σχηματίσει δύο πυροσβεστικά, που μας υποδέχονταν με αυτό τον φανφαρόνικο τρόπο.Μετά, μας χώρισαν σε δύο πούλμαν (στο πρώτο η Έλενα με τους πρωτοκλασάτους και στο δεύτερο εμείς, οι λιγότερο γκλαμουράτοι) για να πάμε στην ΕΡΤ, όπου στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου είχε στηθεί ένα πάρτι για να πει το νικητήριο τραγουδάκι η Έλενα και να χαρούν τα πιτσιρίκια που είχαν μαζευτεί.
Απίστευτα πολύς κόσμος σε όλη τη διαδρομή της Αττικής Οδού χαιρετούσε το πούλμαν και στην ΕΡΤ γινόταν της ζουρλής. Κατάκοπη, έψαχνα να βρω τις βαλίτσες μου μέσα στα έγκατα του πούλμαν, ενώ πηγαίνοντας στο γραφείο μου αντιμετώπισα κάτι άγνωστους αγριεμένους σεκιουριτάδες, που εξήντλησαν τον ζήλο τους πάνω μου όταν τους είπα να μου ανοίξουν την πόρτα για να μπω. Μόστρα, φιγούρα, προβολή και αηδία…
Η Eurovision στην Αθήνα
Πέρασαν όλα αυτά και η ζωή βρήκε τους φυσιολογικούς ρυθμούς της για να φτάσει η ώρα να κάνουμε εδώ την Eurovision. Έχοντας προσωπικούς λόγους και μία όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία από την συνύπαρξή μου με μία ντίβα, αποφάσισα να μη συνοδεύσω την Βίσση στο δικό της promo tour, φοβούμενη ότι η συμπεριφορά της θα ήταν ακόμη πιο “κάπως” από της Παπαρίζου και η ιδιοσυγκρασία μου δεν θα την άντεχε. Τελικά, γλίτωσα την περιοδεία με τη Βίσση αλλά οικειοθελώς κατέληξα να εργάζομαι στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, όπου έγινε ο διαγωνισμός.
Εκεί, ακολούθησε ο απόλυτος παραλογισμός, με διαφόρους γνωστούς ΕΡΤικούς να μην ξέρουν καν πώς λειτουργεί ένα Press Center.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όταν έπρεπε να γίνει κάτι, αλλά δε με άκουγαν όταν τους το έλεγα (ποιος άλλωστε θα έδινε σημασία σε μία συμβασιούχα;) να αναγκάζομαι να τα λέω στους επικεφαλής της διοργανώτριας EBU (με τους οποίους είχα άψογη σχέση και συνεργασία) και εκείνοι να τα επιβάλλουν στους Έλληνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις οι ΕΡΤικοί άκουγαν τη φράση “Η EBU λέει να κάνετε αυτό…” τα έκαναν πάνω τους.
Ανάμεσα στα διάφορα κουφά που έγιναν τότε ήταν και κάτι που με πείραξε πολύ και με έκανε να τους σιχαθώ ακόμη χειρότερα: ενώ η ΕΡΤ είχε μοιράσει εισιτήρια για τον Τελικό στην Σάρα και την Μάρα (μέχρι και σε κάτι τριτοξάδερφα διευθυντάδων, που λέει ο λόγος) δεν ενδιαφέρθηκε να δώσει 3 εισιτήρια στους δημοσιογράφους του Internet, που τον προηγούμενο χρόνο κατάφεραν όχι μόνο να ανανεώνουν κάθε στιγμή το επίσημο ελληνικό site της Eurovision (που ήταν και αγγλόφωνο για το διεθνές κοινό), να στέλνουν δελτία Τύπου σε όλη την Ευρώπη για την Έλενα και πολλά άλλα… αλλά κατάφεραν να πάρουν και διάκριση από την EBU για την υλοποίηση του project το οποίο παρουσιάστηκε ως πρότυπο για όλες τις χώρες. Ναι, καλά καταλάβατε! Και επειδή όταν δουλεύεις σωστά, ο κόπος σου δεν αναγνωρίζεται από τον Έλληνα αλλά από τον ξένο, η EBU μού έδωσε 3 συλλεκτικά εισιτήρια σε VIP θέσεις για τον τελικό. Το καλύτερο έγινε στο τέλος και συγκεκριμένα το πρωί μετά τον τελικό: εν μία νυκτί ο χώρος διαλύθηκε. Press Center, καμαρίνια, σκηνικά, καντίνες έγιναν όλα μία μάζα μπάζα, την οποία είδα όταν πήγα για να πάρω τα πράγματά μου από το γραφείο το επόμενο πρωί για να διαπιστώσω ότι ο χώρος είχε σταματήσει να φυλάσσεται και κάποιοι επιτήδειοι βρήκαν την ευκαιρία να κλέψουν την handycam, του γραφείου μας. LOL!
Ήμασταν μεγάλα νούμερα! Νumber One και με την βούλα!
Όλα αυτά τα έγραψα γιατί με αφορμή τη φετινή διοργάνωση, την οποία ελάχιστοι έχουν πάρει χαμπάρι, διαπιστώνω πόσα πράγματα άλλαξαν μέσα σε λίγο καιρό. Και, όσο κι αν πέρασα καλά στη Eurovision, οφείλω να πω ότι προτιμώ τη σημερινή στάση της ΕΡΤ και του Υπ. Πολιτισμού, παρά αυτή της “χρυσής εποχής”, από την οποία όλοι (λίγο ή πολύ) φάγαμε. Οι δόξες πέρασαν. Οι αγαπημένες ντίβες επέστρεψαν στα μπουζούκια και στην εγχώρια κατανάλωση, αν και πιστεύω ότι η Έλενα είχε όλες τις προϋποθέσεις και τη δυναμική να κάνει κάτι καλύτερο εκτός Ελλάδας. Ίσως, όμως, κάποιοι δεν ήθελαν να διασχίσει τα σύνορα της χώρας αυτό το σκληρά εργαζόμενο και ταλαντούχο κορίτσι, που γεμίζει τα τραπέζια στις μεγάλες πίστες. Καλύτερα πρώτος στο χωριό, παρά τελευταίος στην πόλη.
Τέλος, επιτρέψτε μου να ομολογήσω ότι μετά από τόσο καιρό πίστευα πως δε θα είχα πρόβλημα να πω διάφορα πράγματα για συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις. Όμως, η αλήθεια είναι ότι, παρότι δεν δουλεύω πια ούτε γι’ αυτούς ούτε με αυτούς, (αφού μετά από 3 χρόνια με αντικατέστησαν με “γαλάζια παιδιά”) δεν θέλω να πω τίποτα περισσότερο. Ούτε για τους καλλιτέχνες της ιστορίας αυτής ούτε για την ΕΡΤ.
Κρατάω στη μνήμη μου τα μέρη που είδα, την αγάπη των Ομογενών για την μαμά-Ελλάδα, τους ευσυνείδητους συνεργάτες της ΕΡΤ (που δούλεψαν αθόρυβα και έβγαλαν “το φίδι από την τρύπα” και τα καταφέραμε), τους φίλους, που γνώρισα, και τα μαθήματα, που πήρα από αυτή την ιστορία.''
