Το παρακάτω κείμενο ανέβηκε στο site www.yupi.gr και αφορά την ταινία ''The Social Network''. Έχοντας δει την ταινία, τo παρακάτω κείμενο με εκφράζει απόλυτα, γι'αυτό άλλωστε το ποστάρω και στο μπλογκ μου. Το έχει γράψει ο Θοδωρής Δημητρόπουλος, διαχειριστής του http://darkustv.blogspot.com.
'' Το 2003 στο Χάρβαρντ, ο φοιτητής Μαρκ Ζούκερμπεργκ καταφέρνει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε Νομπελίστες, επιστήμονες και μελλοντικούς Ολυμπιονίκες, δημιουργώντας το Facebook. Λίγα χρόνια αργότερα, θα βρεθεί κατηγορούμενος σε δύο δίκες σχετικά με αυτό: Στη μία κατηγορείται για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, του βασικού κώδικα και της ιδέας για ένα τέτοιο site, και στην άλλη έχει αντιμέτωπο τον ίδιο του τον κολλητό φίλο, μαζί με τον οποίον ξεκίνησαν το site. Το τί μεσολάβησε το εξιστορεί με απολαυστικό τρόπο η ταινία, αλλά εμείς ας το συνοψίσουμε ως εξής: Δόξα. Χρήμα. Και προδοσία.
Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι ο Άαρον Σόρκιν (πολυβραβευμένος δημιουργός της σειράς «Η Δυτική Πτέρυγα») θα έγραφε ένα σενάριο βασισμένο στο βιβλίο «The Accidental Billionaires», δηλαδή μιας κάπως απλοϊκής εξιστόρησης της δημιουργίας του Facebook. Μετά ότι σκηνοθέτης θα ήταν ο Ντέιβιντ Φίντσερ (του «Fight Club», του «Seven», της «Απίστευτης Ιστορίας του Μπέντζαμιν Μπάτον»), ο οποίος, για να μην το πολυλογούμε το θέμα, είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης. Κουφό! Γιατί δύο τέτοιοι δημιουργοί να ασχοληθούν με κάτι τόσο φτηνό; Ποιος χρειάζεται μια ταινία γι' αυτό το πράγμα;
Η απάντηση είναι, όλοι μας.
ΜovieTrailer (Εκπληκτικό)
Το «Social Network» δεν είναι μια ταινία για τη δημιουργία του Facebook. Δηλαδή είναι, αλλά πίσω αυτό είναι μια ταινία για τη μετάλλαξη του τρόπου που έχουμε μάθει να επικοινωνούμε, και άρα κατ' επέκταση να σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε. Η πρώτη σκηνή του φιλμ είναι μια σκηνή χωρισμού, ανάμεσα στον Μαρκ και τη -σύντομα- πρώην κοπέλα του. Ο τρόπος που ο Μαρκ μιλάει, ειρωνεύεται, αναρωτιέται, και αναπτύσσει εν γένει τη σκέψη του, θα σου φανεί γνώριμος. Επειδή τα κάνει όλα σαν να μιλάει με κάποιον στο Ίντερνετ. Συζητάει σαν να βρίσκεται στο MSN, προσβάλλει σαν να σχολιάζει ανώνυμα σε κάποιο μπλογκ, ξεπετάει πληροφορίες σαν να «τουιτάρει», αναλύει δεδομένα σαν να είχε μπροστά του το wall του Facebook της κοπέλας του. Όλα αυτά πριν από το Twitter. Πριν από το Facebook. Σε μια μόνο σκηνή, έχεις τον κόσμο πριν από το Social Network, και μετά.
Και από αυτή τη σκηνή κιόλας, ως θεατής βρίσκεσαι σε ένα διαρκές κυνήγι. Η πλοκή αναπτύσσεται μέσα από ένα διαρκές πινγκ πονγκ ανάμεσα στο τώρα και στο τότε, ανάμεσα στις δύο δίκες, ανάμεσα στον ενθουσιώδη Ζούκερμπεργκ του Χάρβαρντ και τον οριακά αδιάφορο Ζούκερμπεργκ των δισεκατομμυρίων. Οι ρυθμοί της ταινίας είναι ταχύτατοι, ενώ οι διάλογοι, οι μονόλογοι, οι -λιγοστές- εξηγήσεις έρχονται με ταχύτητα πολυβόλου. (Αν έχεις δει επεισόδιο της «Δυτικής Πτέρυγας» θα καταλαβαίνεις τι εννοώ). Η γραφή του Σόρκιν είναι απολαυστική και αιχμηρή, στοχεύοντας πάντα στην ουσία με χιούμορ και ευαισθησία, την ώρα που ο Φίντσερ ξέρει πότε να επιταχύνει και πότε να πατήσει παύση, οδηγώντας σε ένα φιλμικό ρυθμό περίεργο, μοναδικό. Πολύ απλά, η ταινία δεν θα σου θυμίζει καμία άλλη ιστορία ανόδου-πτώσης που έχεις δει ποτέ.
Ο Μαρκ (ένας Τζέσι Άιζεμπεργκ καρφί για τα Όσκαρ) είναι φυσικά ένας ακόμα άβολος νέος από αυτούς που είναι γεμάτο το αμερικανικό νεανικό σινεμά, όμως αυτή η ταινία δεν είναι το «Superbad», όπου τα κοινωνικώς απροσάρμοστα αγοράκια αναζητούν με γλυκιά αφέλεια τρόπους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Ο Μαρκ θέλει να εκδικηθεί την πρώην του, θέλει να αποκτήσει φήμη, θέλει αναγνώριση από την ελίτ. Τα θέλει όλα, κι αυτό είναι που τον ωθεί. Όμως όσο χάνεται μέσα στην εμμονή του, τόσο περισσότερο δεν καταλαβαίνει πως δεν θα γίνει ποτέ Χάρβαρντ ελίτ. Τόσο περισσότερο δεν ξέρει κι ο ίδιος ποιος και τι είναι.
Θα συναντηθεί -και θα γοητευτεί- από τον Σον Πάρκερ, τον παρτάκια συνδημιουργό του Napster (ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ ιδανική επιλογή για το ρόλο). Οι σκηνές του Τίμπερλεϊκ είναι ίσως οι πιο καθηλωτικές της ταινίας, με τον ίδιο τρόπο που το «Fight Club» ήταν όλα τα λεφτά όταν μπήκε στο παιχνίδι ο Τάιλερ Ντέρντεν του Μπραντ Πιτ. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε μοναχικούς άντρες στο περιθώριο της κοινωνίας (τους), οι οποίοι αντλούν έμπνευση από καρτουνίστικα extreme προβολές των εαυτών τους, έτοιμοι να αλλάξουν τα δεδομένα, να σημαδέψουν την ιστορία, δίχως καν να κατανοούν τα πώς και το γιατί.
Γι' αυτό τελικά είναι τόσο σπουδαίο αυτό το φιλμ, και μάλλον το σημαντικότερο της χρονιάς. Γιατί μέσα από μια καθηλωτική και αναπάντεχα διασκεδαστική ιστορία ηθικής, αναπτύσσει μια ολοκληρωμένη ματιά πάνω στο ποιοι ήμασταν, το ποιοι θελήσαμε να γίνουμε, και το πού τελικά (;) βρεθήκαμε. Το «Social Network» είναι το συλλογικό status update της αβέβαιης γενιάς μας. ''
