ONLY_TV 1

Το κείμενο που ακολουθεί και μέχρι τις αναφορές μου από άλλα sites και blogs είναι δικό μου και είναι επηρεασμένο από πολλές απόψεις που διάβασα στο μπλογκ http://darkustv.blogspot.com, το καλύτερο ελληνικό ιστολόγιο για τον κόσμο της αμερικανικής τηλέορασης.

Το ''Μad Men'' είναι ύμνος στην αισθητική της εικόνας. Κάθε πλάνο είναι ένα κάδρο, είναι ένας πίνακας ζωγραφικής. Η πνιγηρά δοσμένη ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ΄60 είναι εδώ. Για να μας θυμίσει. Για να μας συνδέσει με το παρελθόν.
Ο Don Draper ένας άντρας που αναγεννιέται απ΄τις στάχτες του. Μοιάζει να είναι ένας άνθρωπος παγιδευμένος σε λάθος εποχή. Είναι καλός; Είναι κακός; Θα τον έλεγες συμπαθή ή δολοφόνο ανθρώπινων συναισθημάτων; Μήπως είναι αυτό που θα 'θελε κατά βάθος κάθε άντρας να είναι; Αγαπάει; Μισεί; Είναι μπερδεμένος; Ξέρει τί κάνει ή δεν τον νοιάζει απλά;
Το παιδί μια πόρνης που έζησε μαρτυρική ζωή μαζί με την θετή του οικογένεια, είναι πια το αυτοδημιούργητο κυρίαρχο μυαλό μια διαφημιστικής εταιρείας Sterling Cooper.

Το ''Μad Men'' είναι ηθογραφία εποχής. Το ''Mad Men'' είναι απεγνωσμένα βλέμματα ανθρώπων σε καταστάσεις που δεν επεδίωξαν ποτέ. Το ''Mad Men'' είναι στυγνή απεικόνιση της δεκαετιας του ΄60. Το ''Mad Men'' είναι μιας κοινωνία υπό διαμόρφωση, πλημμυρισμένη με ''ετικέτες'' που το μόνο που καταφέρνουν είναι να γεμίζουν με δυστυχία τα μέλη της. Απ'το πιο έντεχνα σενάρια που έχω δει στη ζωή μου. Δε σου δίνει τίποτα στο πιάτο. Και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο δύσκολο στη παρακολούθηση από το ευρύ κοινό. Ένα σενάριο που μοιάζει να είναι ανύπαρκτο, αλλά δε σε νοιάζει καθόλου, αφού τα αψεγάδιαστα πλάνα σε μεταφέρουν πραγματικά 50 χρονιά πίσω.

Το ''Μad Men'' είναι η σιωπή που τα λέει όλα. Αυτές οι βουβές σκηνές των ηθοποιών, με τα χαμένα-απεγνωσμένα βλέμματα στο άπειρο μοιάζουν με ολόκληρες εκθέσεις ιδεών, δίχως να χρειαστεί να χυθεί ούτε στάλα μελάνι για να τις περιγράψει.
Kennedy vs Nixon, όπως λέμε Don Draper vs Pete Campbell. O αυτοδημιουργήτος απέναντι στο παιδάκι που κατάγεται από τζάκι. Ποιός θα κυβερνήσει ή αλλιώς ποιός θα πάρει τα ηνία της εταιρείας; Υπερισχύει ο ικανός ή αυτός που έχει από πίσω του τις πιο δυνατές ''πλάτες''; Ερωτήματα την απάντηση των οποίων γνωρίζουμε με μια απλή ματιά στις κοινωνικές αξίες του σήμερα και στους ανθρώπους που κατέχουν θέσεις εξουσίας.
Η δεκαετία του 60. Η δεκαετία στην οποία γεννιέται ο υπερκαταναλωτισμός και αρχίζει να παίρνει σιγά σιγά την μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Διαφήμιση, επιχειρήσεις, media και πολιτική αλληλοδιαπλέκονται μαεστρικά.

Δείτε τί γράφεται για τη σειρά στον ακόλουθο ιστότοπο.
http://www.electricrequiem.com/

''Η σειρά δείχνει πως στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή, παρά τον τεχνολογική πρόοδο, καλλιεργήθηκε η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και η εσωστρέφια, καθώς και πως διάφορες κοινωνικές νόρμες απέκτησαν δομή και πως διατηρούνται μέχρι και σήμερα, από το κάπνισμα και τη θρησκεία μέχρι τη γυναικεία χειραφέτηση και το κέρατο.''

(...)

Συμπεριφορικά δεν έχει καμία σχέση με το ρεαλισμό του Wire ... ο καθωσπρεπισμός, η σεμνοτυφία, ο πόλεμος (Βιετνάμ), η στροφή των Αμερικάνων στους Δημοκρατικούς, ο Τζέι Εφ Κέι, οι τρόποι κοινωνικής συμβίωσης των (ανώτερων) στρωμάτων, φίσκα στα ταμπού (που ακόμα κι αυτά δεν ποολυήξεραν πως να τα διαχειριστούν), στην υποκρισία και στην τρομερή προσήλωση σε αυτό που υποτίθεται ότι θα 'πρεπε κανείς να είναι όσο και η άγνοια του τι είναι πραγματικά δίνονται υπέροχα. Πρωταγωνιστής είναι το ταξίδι στο χρόνο και σημαντικότερος στόχος του Weiner να μας μεταφέρει τη ζωή σ' αυτήν την εποχή από τα μάτια των μεγαλοαστών σε όλες της τις διαστάσεις.''



Από το site www.yupi.gr διαβάζει κανείς τα εξής:

''H σειρά αυτή σου δείχνει έναν κόσμο που νόμιζες ότι δεν υπάρχει. Τότε οι άντρες ήταν όλοι καλοντυμένοι, τα κοστούμια ραμμένα στα μέτρα σου, οι γυναίκες δεν σου μίλαγαν αν δεν του απεύθυνες τον λόγο και το τσιγάρο ακόμα ήταν cool. Το καλό ουίσκι το έπινε ο άντρας σα νερό, και απολάμβανε τη ζωή χωρίς να κολλάει μπροστά στην τηλεόραση (γιατί δεν είχε τίποτα η τηλεόραση). Τα 60ς ήταν cool. Αλλά ταυτόχρονα ήταν και μια σκοτεινή περίοδος για τις γυναίκες, οι οποίες είχαν τη θέση της υπηρέτριας και υπέφεραν στο σπίτι (από τη βαρεμάρα, τις δουλειές και τις ερωμένες του άντρα τους) και στη δουλειά (από τη σεξουαλική παρενόχληση -που δεν υπήρχε ως concept, τότε ήταν απλά άλλη μια μέρα στο γραφείο). Πράγμα που καθόλου δεν απασχολούσε τον Ντον Ντρέιπερ.''

''H σειρά ... δεν εξωραϊζει την εποχή που περιγράφει. Πίσω από την πλαστική όψη του μεγάλου σπιτιού στα περίχωρα με την ευτυχισμένη (ξανθιά) σύζυγο και τα 2 παιδιά δείχνει και την ερωμένη, τα ψέματα, τις προδοσίες, τη διαφθορά και τις κόντρες. Τα συστατικά της ιδανικής σαπουνόπερας, απλά με ένα πολύ καλαίσθητο vintage περιτύλιγμα.''

Στο site www.cinetv.gr και στο άρθρο ''Ματιά στο αμερικανικό όνειρο'', γράφονται για το ''Mad Men'' τα παρακάτω.

''Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, λόγω της βιομηχανικής επανάστασης, οι νέοι ηλικίας 14-25 πλημμύρισαν τις μεγάλες πόλεις με την ελπίδα να βρουν δουλειά. Έτσι γέμισε ο τόπος μικρούς, νέους και άβγαλτους στην μεγάλη πόλη που δεν ανήκαν ούτε στον αγρό, ούτε στο τσιμέντο.

Ήταν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όπου οι Αμερικάνοι της μεσαίας τάξης άρχισαν να αποδέχονται την ιδέα ενός κοινωνικού συστήματος που διακατέχεται από άντρες που βρίσκονται μεταξύ δύο κοινωνικών τάξεων (social liminality) και κυνηγάνε την μεγάλη ευκαιρία (Halttunen). Αυτή η κατάσταση μεταξύ των δύο τάξεων επέφερε μια παρακμή της κοινωνικής ηθικής.

Η φίλη μου Halttunen δίνει τρεις λόγους για αυτή την παρακμή:

• Πρώτον, οι μπουρζουά Αμερικανοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η κοινωνική τους δομή δεν υποστήριζε πια τον «καθημερινό άντρα» ως εκείνον με τις περισσότερες ευκαιρίες επιτυχίας. Αυτή τους η συνειδητοποίηση, ενισχύθηκε από την πεποίθηση ότι οι ανώτερες τάξεις της Αμερικανικής κοινωνίας είχαν ξεκινήσει να κλείνουν (σπίρτα οι Αμερικάνοι).

• Δεύτερον, η πίστη τους σε ένα οργανωμένο σύμπαν που προεδρεύει ένας καλοκάγαθος θεός ο οποίος παρακολουθεί τις πράξεις των ανθρώπων και ανταμείβει την ασκητική πειθαρχεία, ήταν υπό αμφισβήτηση λόγω του Δαρβινισμού και του επιστημονικού νατουραλισμού που άνθιζε εκείνη την εποχή.
• Ο τρίτος λόγος ήταν η σταδιακή αντικατάσταση ενός επιχειρηματικού μοντέλου επιτυχίας από το επικρατέστερο μοντέλο του λευκού κολάρου.
Αυτό το μοντέλο των executives, καθώς και ο αγώνας για την επιτυχία του Αμερικανικού Ονείρου με τα μέσα ενός «Κουρελιάρη» είναι εμφανή στην τηλεοπτική σειρά Mad Men που ασχολείται με την Αμερικανική κοινωνία και κουλτούρα της δεκαετίας του ’60, όπου, όπως αναφέρει η Alessandra Stanley, υπογραμμίζεται το κάπνισμα, το ποτό, ο σεξισμός, η μοιχεία, η ομοφοβία, ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός και μια παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για το περιβάλλον.

Ο Don είναι η προσωποποίηση του Αμερικανικού Ονείρου της επιτυχίας με μια όμορφη σύζυγο στο σπίτι του στα προάστια (η οποία είναι απλά σύμβολο του status και του πλούτου του) και τρία παιδιά. Ταυτόχρονα όμως, είναι και η προσωποποίηση του κατακερματισμού του ανθρώπου. Η μυστικότητα του και η ανικανότητα του να παραμείνει σε μια εταιρεία με ένα σταθερό συμβόλαιο δείχνει την αστάθεια και την ρευστότητα της Αμερικανικής κοινωνίας, καθώς και την διάσπαση της ανθρώπινης ψυχής στο βωμό της επιχείρησης και της οικονομικής επιτυχίας.

(...)

...επίσης βλέπουμε έναν κόσμο να κατέχεται από άντρες. Η γραμμή διαχωρισμού των δύο σφαιρών λειτουργίας των δύο φύλων είναι καθαρή: οι γυναίκες στον οικιακό χώρο και οι άντρες στον δημόσιο. Οι γυναίκες που δουλεύουν ως γραμματείς στα γραφεία της εταιρείας αποτελούν σεξουαλική πρόκληση για τα στελέχη, ενώ στο σπίτι, οι νοικοκυρές αντιμετωπίζουν μοναξιά και μια αίσθηση ματαιότητας της ύπαρξης. Ο Tim Goodman περιγράφει αυτή την κατάσταση πολύ καλύτερα από μένα ως εξής: «οι γυναίκες στα γραφεία της γραμματείας αποκρούουν σεξουαλικές προτάσεις και ψάχνουν για ευκαιρίες καριέρας. Στο σπίτι, οι σύζυγοι βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα εσωτερικό κενό, και τα παιδιά τους πλοηγούν σε συνθήκες διαβίωσης που τώρα θα φαίνονταν επισφαλείς». ''

Το παρακάτω απόσπασμα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Κ" της "Καθημερινής", την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010.

'' Είναι χιλιογραμμένα, τρία χρόνια τώρα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του “Mad Men”, που συνεχίζουν να κάνουν τόση εντύπωση: Η τέλεια απεικόνιση της ατμόσφαιρας των ‘60s, τα τσιγάρα, το αψεγάδιαστο ντύσιμο, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, η νέα ηθική που σχηματίζεται μετά τον Μακαρθισμό και στο απώγειο του Ψυχρού Πολέμου. Εκεί που κάποτε έλεγες “ντυμένος σε στυλ εποχής Κένεντι” ή “ένα γραφείο ‘60s”, τώρα πια μιλάς για “ρούχα και έπιπλα Mad Men”. H ματιά του Μάθιου Γουάινερ στην Λεωφόρο Μάντισον των αρχών της δεκαετίας του ‘60 και στις πρακτικές των διαφημιστικών γραφείων της εποχής και των στελεχών τους είναι τόσο τελειοθηρική, τόσο φετιχιστική, που κανείς δεν μπορεί να την πει νοσταλγική. Έγκυοι καπνίζουν αρειμανίως, οι μαύροι περιορίζονται σε θέσεις αχθοφόρων και χειριστών ανελκυστήρων, η ταπείνωση του θηλυκού στον χώρο εργασίας είναι ρουτίνα ακόμη και για τα κατώτερα στελέχη γένους αρσενικού... Όχι, ο Γουάινερ δεν αναπολεί τα ‘60s. Τα περιγράφει, όμως, σε κάθε τους λεπτομέρεια.

Στο “Mad Men”, που ο Γουάινερ ετοίμαζε ήδη από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας (αλλά χρειάστηκε το επιτυχημένο πέρασμά του από το “Sopranos” για να πείσει ένα κανάλι να το γυρίσει), στήνει ένα άψογο φόντο, ώστε να ζωγραφίσει επάνω του ένα καθημερινό δράμα: Ο άντρας που πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια επιτυχημένη καριέρα και μια ευτυχισμένη οικογένεια, μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Ακόμη περισσότερο κι από την πιστότητα του ιστορικού περιβάλλοντος, την ανάπλαση στο στούντιο της ατμόσφαιρας της εποχής και τις αναφορές στις νεοϋρκέζικες συνήθειες των ‘60s, αυτό που κάνει το “Mad Men” διαφορετικό είναι ότι -παρ’ ότι σειρά- δεν ποντάρει τόσο στους διαλόγους, όσο στις σιωπές. Από νωρίς μαθαίνουμε τα μυστικά των χαρακτήρων και μετά τους χαζεύουμε να πέφτουν στις χιτσκοκικές παγίδες που τους στήνει ο σεναριογράφος και να προσπαθούν να μην αποκαλυφθούν. Ο Τζον Χαμ που υποδύεται τον Ντον Ντρέιπερ, τον πιο σημαντικό χαρακτήρα της σειράς, και η Τζένιουαρι Τζόουνς, που υποδύεται τη σύζυγό του, Μπέτυ, επελέγησαν από το επιτελείο του Γουάινερ κυρίως για τα απίστευτα εκφραστικά τους μάτια. Τα χρησιμοποιούν σε κάθε ευκαιρία... ''


Στο μπλογκ http://thebelbo.wordpress.com γράφονται για το ''Mad Men'' τα παρακάτω:

''Το Mad Men είναι ένα παράθυρο στην Αμερικάνικη κοινωνία της δεαετίας του ’60. Πριν από το κίνημα των δικαιωμάτων και το ”πολιτικά ορθόν” που ζούμε σήμερα, βλέπουμε μια κοινωνία εντελώς διαφορετική που χαρακτηρίζεται από νοοτροπίες που διαχέονται από ρατσισμό, ξενοφοβία και έντονο σεξισμό. Έτσι με έκπληξη παρατηρούμε:

• Το τσιγάρο να είναι παντού: όλοι καπνίζουν όπου και να βρίσκονται με μανία! Μια εποχή που το τσιγάρο ακόμη διαφημιζόταν από γιατρούς και ο γιατρός καπνίζει ενώ εξετάζει ασθενή του (1ο επεισόδιο)

• Στελέχη με bar μέσα στα γραφεία τους να πίνουν ανάμεσα σε συσκέψεις!

• Άντρες σε όλες τις επιτελικές θέσεις με τις γυναίκες σε ρόλους γραμματέων αποκλειστικά, να παρενοχλούνται συστηματικά. Οι ατάκες που ανταλλάσονται μεταξύ αντρώς γυναικών θα έστελναν στο δρόμο οποιοδήποτε σημερινό στέλεχος σε σοβαρή εταιρία (“δείξε μας λιγάκι τα ποδαράκια σου” 1ο επεισόδιο), αλλά από ότι φαίνεται όχι τότε.

• Έντονο αντισημιτισμό με τους Εβραίους σχεδόν σε κατάσταση γκέτο (καμία εταιρία δεν θέλει να δουλέψει μαζί τους).

-------

Μια σειρά για τα 60s που όμως αντικατοπτρίζει όλη την ιστορία και την ιδεολογία των Ηνωμένων Πολιτειών.

-------
Ο Πάνος Κοκκίδης γράφει με το άρθρο του ''Mad Men: Η τηλεοπτική σειρά που με φτιάχνει'' στο www.protagon.gr για το ''Mad Men''.

'' 1960. Στη Madison Avenue νεαροί αμερικανοί αρχίζουν να πιστεύουν στο όνειρο του επιτυχημένου διαφημιστή. Καπνίζουν μανιωδώς Lucky Strike και πίνουν Rye. Mucho dinero! Τώρα πια οι νεαροί αμερικανοί δεν έχουν όνειρο την κάθοδο στη πολιτική, προτιμούν το πιο λαμπερό επάγγελμα του διαφημιστή. Γεννιούνται οι τεράστιες αμοιβές, το περίφημα bonus, φυσικά τα golden boys. Το ακριβό στυλάτο ντύσιμο, δεν ανήκει πια μόνο στους μεγιστάνες της εποχής. Ανατέλλει η γενιά του expensive minimal style που θα βιώναμε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 90 από τα στελέχη των εγχώριων διαφημιστικών. Είχαμε κολλήσει πια το μικρόβιο. Και η ασθένεια εξαπλώθηκε πια σε όλο το μήκος της οδού Κηφισίας.

Τarget groups, added value, slick, revenues, share, λεξούλες μικρές με τεράστιο αντίκτυπο στα meeting και στα γραφήματα των πολυεθνικών. Σήμερα ακούγονται και σε περίπτερο.

Το μεγάλο δήθεν που φούσκωσε τις τιμές σε ακίνητα, καταναλωτικά προϊόντα, έφτιαξε γυαλιστερά αυτοκίνητα status κι έκανε την Monopoly πραγματικότητα.
Τώρα όλα αυτά θρίβουν σιγά σιγά όπως τα ψίχουλα στο μπαγιάτικο ψωμί. Μετά τη σοβιετική φούσκα βλέπουμε να είναι έτοιμη να σπάσει και η δυτική τσιχλόφουσκα. Το αντίπαλο δέος! Γιατί έτσι είναι η ζωή, θέλει ισορροπία.

Μένουν όμως οι Mad Men στην τηλεόραση. Οι άνθρωποι της Madison Avenue μας θυμίζουν περασμένα μεγαλεία. Φωτογραφίες και φλασιές από παλιά περιοδικά. Καλλιτεχνικά και αισθητικά είναι η πιο άρτια σειρά που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή. Το μαρτυρούν τα τόσα βραβεία της. Εκπέμπεται από ένα μικρό ιδιωτικό καλωδιακό κανάλι. Λίγα επεισόδια κάθε σαιζόν. Κι όμως πρόκειται για μια αισθητική και σεναριακή πανδαισία. Η Ιδανική τηλεόραση στο απόγειο της. Το εντελώς αντίθετο με την ελληνική πραγματικότητα.''